ကြ်န္ေတာ္တို႔ က်မ္းစာဖတ္ျခင္းျဖင့္ အစျပဳၾကပါစို႔။ ေက်းဇူးျပဳ၍၊ ဓမၼရာဇဝင္၊ စတုတၳေစာင္ အခန္းႀကီး (၇) အငယ္(၁)မွ (၉)အထိ၊ ဖတ္ၾကပါစို႔။
ဧလိရွဲက၊ ထာဝရဘုရား၏ စကားေတာ္ကုိ နားေထာင္ၾကေလာ့။ ထာဝရဘုရား မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊ နက္ျဖန္ေန႔ယခုအခ်ိန္ေရာက္လွ်င္၊ ဂ်ဳံမုန္႔ညက္ တစိတ္ကုိ ေငြတက်ပ္၊ မုေယာဆန္တခဲြကို တက်ပ္ႏွင့္ ရွမာရိၿမိဳ႔တံခါး ဝ၌ ေရာင္းရလိမ့္မည္ဟု ဆင့္ဆုိ၏။ ရွင္ဘုရင္ မွီျခင္းကိုခံရေသာ အမတ္က၊ ထာဝရဘုရားသည္ မုိဃ္းေကာင္းကင္၌ ျပင္တင္းေပါက္တို႔ကုိ ဖြင့္လွစ္ေတာ္မူလွ်င္၊ ထုိသုိ႔ျဖစ္ႏုိင္ေကာင္းသည္ဟု ဘုရားသခင္၏ လူအားဆိုေသာ္၊ ဘုရားသခင္၏ လူက၊ သင္သည္ ကိုယ္မ်က္စီႏွင့္ ျမင္ရေသာ္လည္း မစားရဟုျပန္ေျပာ၏။ ထုိအခါ ၿမိဳ႔တံခါး၌ ထုိင္လ်က္ရွိေသာလူႏူ ေလးေယာက္တို႔က၊ ငါတို႔သည္ ေသသည္တိုင္ေအာင္ အဘယ္ေၾကာင္ ဤအရပ္၌ ထုိင္ရမည္ နည္း။ ၿမိဳ႔ထဲသို႔ဝင္လွ်င္ အစာေခါင္းပါးေသာေၾကာင့္ ေသရမည္။ ဤအရပ္၌ ထုိင္လ်က္ ေနလွ်င္လည္း ေသရမည္။ သို႔ျဖစ္၍ ရႈရိတပ္သို႔ ဝင္စားၾကကုန္အံ့။ သူတို႔သည္ အသက္ရွင္ ေစလွ်င္ရွင္ရမည္။ သတ္လွ်င္ ေသရမည္ဟု တုိင္ပင္ၿပီးလွ်င္၊ မိုဃ္း မလင္းမွီထ၍ ရႈရိတပ္သို႔သြားၾက၏။ တပ္ဦးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ အဘယ္သူကိုမွ်မေတြ႔ၾက။ အေၾကာင္းမူကား၊ ရႈရိလူတို႔သည္ ရထားစီးသူရဲ၊ ျမင္းစီးသူရဲ၊ မ်ားစြာေသာ ဗုိလ္ေျခအသံကုိ ၾကားေစျခင္းငွါ၊ ထာဝရဘုရားျပဳေတာမူသျဖင့္၊ သူတို႔က ဣသေရလရွင္ဘုရင္သည္ ငါတို႔ကုိ တိုက္ေစျခင္းငွါ၊ ဟိတိၱမင္းမ်ား၊ အဲဂုတၱဳ မင္းမ်ားတို႔ကုိငွါးၿပီးဟု တေယာက္ကုိတေယာက္ ဆုိလ်က္၊ မိုဃ္းမလင္းမွီ ထ၍ သူတို႔တဲ၊ ျမင္း၊ ျမည္းအစရွိေသာ တတပ္လံုးကို စြန္႔ပစ္၍ ကိုယ္အသက္ လြတ္ေအာင္ ေျပးၾက၏။ လူႏူတို႔သည္ တပ္ဦးသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ၊ တဲတခုထဲသို႔ ဝင္၍ စားေသာက္ၿပီးမွ၊ ေရြေငြအဝတ္တန္ဆာကို ယူသြားၿပီးလွ်င္ ဝွက္ထားၾက၏။ ေနာက္တဖန္ အျခားေသာတဲသို႔ ဝင္၍၊ ဥစၥာမ်ားကုိ ယူသြားၿပီးလွ်င္ ဝွက္ထားၾက၏။ သို႔ရာတြင္၊ ငါတို႔သည္ ေကာင္းမြန္စြာ မျပဳပါတကား။ ယခုေန႔သည္ ေကာင္းေသာ သိတင္းကိုၾကားေျပာရေသာ ေန႔ျဖစ္လ်က္၊ ငါတို႔သည္ မၾကားမေျပာ ဘဲေနပါၿပီ တကား။ မိုဃ္းလင္းသည္ တိုင္ေအာင္ မေျပာဘဲေနလွ်င္ အမႈတစံုတခု ေရာက္လိမ့္မည္။
ခ်စ္လွစြာေသာ ခရစ္ယာန္မ်ားႏွင့္ Busan ၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားမ်ားခင္ဗ်ား၊ ေနေကာင္းၾကရဲ႕လား? Busan ၿမိဳ႕ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ကြ်န္ေတာ္ၾကားရတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့၊ “ဇင္ေယာ္ေတြ ပ်ံသန္းရာေနရာ၊ ႏွင္းဆီဖေယာင္းပန္းေတြ ပြင့္ဖူးရာေနရာ၊ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ေမြးဖြားရာဇာတိ Busan…” ကြ်န္ေတာ္ၾကားရတာ အရမ္းစိတ္လႉပ္ရွားမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ မိတ္ေဆြမ်ားေရွ႕ မွာေသာ္၎၊ Radioမွာေသာ္၎ တရားေဟာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့၊ အခုလိုခံစားမူမ်ိဳး တစ္ခါမွ်မျဖစ္ခဲ့ ပါဘူး။ တနည္းအားျဖင့္ ဆိုရရင္၊ တစံုတေယာက္ကို ပထမဦးဆံုး ခ်စ္ခဲ့မိတဲ့ လူတစ္ေယာက္၏ ႏွလံုးခုန္သလိုမ်ိဳး ခံစားေနရပါတယ္။
မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား၊ ဒီညီလာခံႀကီးအားျဖင့္၊ မိတ္ေဆြတို႔ရဲ႕ အျပစ္ေတြဟာ ေဆးေၾကာ သန္႔စင္သြားလိမ့္မယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြတို႔ အေနနဲ႔ “သာယာေန႔၊ သာယာေန႔၊ ခရစ္ေတာ္ဟာ ကၽြႏု္ပ္တို႔အျပစ္မ်ားကို ေဆးေၾကာခဲ့ၿပီး၊ သင့္အျပစ္ေတြဟာ နီရဲေနေသာ္လည္း၊ မိုးပြင့္လို ျဖဴစင္ေစလိမ့္မည္” ဆိုတာကို အမ်ားႀကီးၾကားဖူးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဒီတစ္ပတ္မွာ ဒီအေရးႀကီးတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း မိတ္ေဆြတို႔မွာလည္း ဘယ္လိုျဖစ္လာႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အေရးႀကီးဆုံးကေတာ့၊ မိတ္ေဆြတို႔ရဲ႕ ႏွလံုးသားတံခါးကို ဖြင့္ၿပီး နားေထာင္ဖို႔ပါပဲ။
ဘယ္လိုလဲ? မိတ္ေဆြတို႔ရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကိုဖြင့္ထားရမယ္ မဟုတ္လား? လြန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ဟာ Yeachun ေလတပ္စခန္းမွာ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ညီလာခံကို ဦးေဆာင္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီေလတပ္မွာရိွတဲ့ ေလတပ္သားေတြကို ဧဝံေဂလိ ေဟာခဲ့ဖူးပါတယ္။ တစ္ညေနမွာ ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုက်င္းပပါတယ္။ အစားအေသာက္ေတြကို စားေသာက္ၿပီး ထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလယာဥ္ေမာင္းတစ္ဦးရဲ႕ ဇနီးသည္က “ဆရာ၊ ဆရာ့ရဲ႕စိတ္ႏွလံုးတံခါးကို ဘယ္သူဖြင့္ပါသလဲ?” လို႔ေမးလာပါတယ္။ “သင္၏ စိတ္ႏွလံုး တံခါးကိုဖြင့္ပါ” အမ်ားစုကဘာကို သိထားသလဲဆိုရင္၊ “ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္၊ ဒုတိယေမြးျခင္းရတယ္ဆိုတာပဲ။ မိတ္ေဆြဟာ အျပစ္လြတ္ ျခင္းအခြင့္ကို လက္ခံရရွိမယ္။” ဒါေပမဲ့၊ သူတို႔ေတြဟာ ဒီအေၾကာင္းအရာ ဘယ္လိုျဖစ္လာတယ္ ဆိုတာ မသိၾကတဲ့အတြက္၊ မေသမခ်ာျဖစ္ေန ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဗိမာန္ေတာ္ကို သြားခဲ့တာၾကာပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အျပစ္ေတြကို သန္႔စင္ေစဘို႔ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေနာင္တရၿပီး အျပစ္ကို ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ျခင္းကိုသာ ျပဳလုပ္ရမယ္လို႔ ထင္ခဲ့ပါဘာတယ္။ ဒီလို ျပဳလုပ္ေပး ျခင္းအားျဖင့္၊ ေဆးေၾကာသန္႔စင္သြားမွာပဲ လို႔ထင္ေပမဲ့၊ မျဖစ္လာပါဘူး။ ဒီအျပစ္ႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ႏွလံုးသားကို ဆက္လက္ၿပီး ဖိစီးေနဆဲပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့၊ မလြယ္လွဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအပတ္မွာ မိတ္ေဆြကို ဝန္ထုပ္ျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့ ဘယ္ေရာကိုမွမေျပာျပခ်င္ေသးပါဘူး။
